Op het WK voor vrouwen van 2007 speelt VS-keeper Hope Solo een fantastisch toernooi.
Mede dankzij haar haalt de VS de halve finale. Drie keer weet Solo de nul te houden. Dan wordt ze opeens door de bondscoach gepasseerd. Dezelfde trainer die een paar weken eerder voor haar kiest.
Vanaf de bank moet Solo toekijken hoe haar land het opneemt tegen het Brazilië van ster Marta. De VS gaat hard onderuit, en verliest met 0-4. Na de wedstrijd krijgt Solo een vraag waar ze eigenlijk geen antwoord op had moeten geven.
Of zij dezelfde ballen tegen had kunnen houden als zij in het doel stond. “Ik twijfel er niet eens aan om te zeggen dat ik die ballen tegen had kunnen houden als ik had gespeeld”, zegt ze. Hiermee gaat de zwaar teleurgestelde Solo te ver. De afspraak is om geen teamgenoten openlijk te bekritiseren.
In een Netflix-documentaire over haar leven legt Solo uit waarom zij opeens wordt gepasseerd. Een aantal spelers waren op de trainer afgestapt, en eisten dat Briana Scurry zou keepen. Zij was onderdeel van het team van 1999, toen de VS de wereldtitel pakten met haar in een hoofdrol.
Altijd harder werken
Solo is één van de miljoenen mensen die voor de tv zit te kijken. Dat WK is voor haar een enorme motivatie. Dat is het niveau waar zij terecht wil komen. Wanneer zij in 2007 onderdeel is van de WK-selectie is ze ervan overtuigd dat ze inmiddels beter is dan de ervaren Scurry.
Het tekent hoe Solo in elkaar zit. Haar geloof in haar eigen kwaliteiten is bijzonder groot. Maar dat komt ook omdat zij bereid is om keihard te werken om haar doelen te bereiken. Al in 2000 mag zij zich voor het eerst melden bij de grote selectie van de VS, voor een trainingskamp.
Solo maakt dan indruk bij haar universiteit. Daar gaat zij voor het eerst echt keepen. Het is een bijzonder verhaal. In haar tijd op de middelbare school maakt Solo naam als een veel scorende aanvaller. Pas bij haar nieuwe team stellen de trainers voor dat zij gaat keepen.
Haar coaches vertellen Solo dat zij als keeper het nationale team kan halen. Het is een grote omschakeling, maar Solo is maar met één ding bezig. Zij wil de beste worden. Als dat als keeper moet, dan is dat zo.
Het levert één van de beste uitspraken op van de docu. “Ik ging aan het werk om te leren houden van keepen”. Niet veel later mag zij zich dus melden in het trainingskamp van de wereldkampioen. Uiteindelijk gaat ze niet mee naar de Olympische Spelen van 2000.
Ook het WK van 2003 gaat aan Solo voorbij. In 2004 staan de Olympische Spelen weer op het programma. Dan is Solo derde keeper. Ze komt niet in actie bij de Spelen, en zegt dat ze hierdoor nog harder gaat werken. Bij het WK van 2007 is zij dus eerste keeper en wordt daarna gepasseerd.
Controverse
Na haar uitspraken in de pers is Solo geen onderdeel van het team dat de derde plaats wint in 2007. De keeper vliegt niet eens mee met het haar team vanuit China, maar wordt op een aparte vlucht gezet. Het lijkt over voor Solo bij de dames van de VS. Tot er een nieuwe bondscoach komt.
De Zweedse Pia Sundhage wordt door de bond aangesteld, en zij is meteen duidelijk. Zij wil kunnen beschikken over de beste keeper. Dat is voor haar Solo. Ondanks de oude problemen haalt zij Solo terug bij het team. Zij maken zich op voor de Olympische Spelen van 2008.
Met opnieuw een geweldige Solo in het doel bereiken de Amerikaanse vrouwen de finale in China. Daarin is Brazilië de tegenstander. Dat land speelde een jaar eerder de VS helemaal weg op het WK. Nu verloopt het anders en wint de VS, met Solo in het doel, met 1-0 van Brazilië.
Met die titel op zak is Solo niet klaar. “Ik wil nog steeds een WK winnen”, zegt ze voor de camera. Die kans krijgt ze op het WK van 2011. Onder Sundhage is zij de nummer 1 bij de VS. Het team bereikt de finale, door onder meer Brazilië na strafschoppen te verslaan.
Tegen Japan is de VS een paar minuten verwijderd van de wereldtitel. In de verlenging staat het team van Solo met 1-2 voor. In minuut 117 scoort Japan de gelijkmaker. Daarna missen er drie VS-spelers tijdens de penaltyserie. Japan is wereldkampioen.
Vier jaar later staan de twee weer tegenover elkaar. De finale van het WK van 2015 wordt gespeeld in het Canadese Vancouver. Het wordt 5-2 voor de VS, die kunnen rekenen op de beste keeper van het toernooi. Solo krijgt net als in 2011 die eer van de organisatie.
Een jaar later is wereldkampioen VS de titelverdediger op de Spelen in Rio de Janeiro. In 2012 verslaan de Amerikaanse vrouwen rivaal Japan. Het toeval wil dat de VS in Rio oud-bondscoach Sundhage treffen. Zij is niet van plan om tegen haar oude team hard onderuit te gaan.
Zweden speelt behouden tegen de VS, maar met het gewenste resultaat. Na een 1-1 in 120 minuten voetbal nemen de Zweedse vrouwen de strafschoppen beter. Zij gaan door naar de halve finale. Na de wedstrijd staat de uitgesproken Solo voor de camera's.
Zij noemt Zweden een team van lafaards. Die uitspraak komt haar hard te staan. De bond ontslaat de keeper die al zoveel heeft bereikt met haar land. Het ontslag komt hard aan, en er blijkt meer te spelen. Solo zet zich dan al namelijk een tijdje in voor betere vergoedingen voor de dames.
Een groepje speelsters eist van de bond dezelfde vergoedingen die de mannen krijgen. Waar de mannen nooit succesvol zijn tijdens toernooien, winnen de dames van de VS meerdere grote titels. Zij vinden dat ze daarvoor op een eerlijke manier moeten worden beloond.
Dat is wat er volgens Solo achter haar ontslag zit. De topkeeper verdwijnt van het wereldtoneel. Ondanks meer dan tweehonderd interlands voor haar land krijgt Solo nooit een afscheidswedstrijd.
De bond komt tot overeenstemming over een schikking met de groep vrouwen die een zaak maakten van de salariskwestie. Solo lijkt als initiatiefnemer slachtoffer te zijn geworden van het geheel.
Na jaren te zijn genegeerd, krijgt Solo in 2022 eindelijk waar ze recht op heeft gezien haar carrière. Ze treedt toe tot de National Soccer Hall of Fame.
Solo wordt gezien als de beste keeper ooit uit het vrouwenvoetbal.
Lees Hier Meer:
Geschreven door: Freddy Gomes
